ArtTao. Net

Bu eserBoyalı çelik heykelYaklaşık olarak 15 × 16 × 13¾ inçVe sınırlı sayıda üretilmiştir; bu arada, son "Otoportre" serisi, "somut ve soyut", "beden ve zihin" ve "benlik ve bilinç" arasındaki ilişkiler etrafında dönmeye devam ediyor ve heykeller bu kavramlardan yola çıkan üç boyutlu uygulamalardır.

Bu çalışmayı "açık modüller" çerçevesinde ele alırsak, en belirgin özelliği "bir başa benzeyip benzemediği" değil, daha ziyade nasıl bir yapıya sahip olduğudur...İçi boş, nüfuz eden, açıkta kalan sınırlar ve yapısal boşluklarAudu, sanatçı açıklamasında "somut ve soyut"a, yani somut ve soyut, görünür ve görünmez arasındaki ilişkiye olan uzun süreli ilgisinden bahseder; Artsy'nin sanatçı profili ayrıca "form ve boşluk", "bir şey ve hiçbir şey" ve "dış kafa ve iç kafa" gibi ikili kavramlarla tekrar tekrar ilgilendiğini belirtir. İşte bu bağlamda, *Öz Portre 2*'deki açık çelik yapı sadece bir form seçimi değil, kavramın kendisi haline gelir: "Kafa"yı kapalı bir varlık yapmaz, aksine "kafa"nın dış hatlarının, boşluğunun ve iç mekanının eseri birlikte oluşturmasına olanak tanır.

Bu çalışmanın en dikkat çekici yönü, "modüller" kavramını ele alış biçimidir...Açık çerçeve birimiSanatçının resmi internet sitesi, Otoportre serisini ele alırken, MoMA küratörü Ugochukwu-Smooth C. Nzewi'nin bu eserlerin "farklı parçalardan oluşan, ancak beyaz çizgilerle kusursuz bir şekilde birbirine bağlanan" "mimari hacimlerden" oluştuğu yönündeki değerlendirmesine atıfta bulunuyor. Bu değerlendirme, özellikle *Otoportre 2*'yi anlamak için uygundur: eser tek bir döküm blok değil, daha ziyade çeşitli kıvrımlar, bölümler, çerçeveler, paneller ve bağlantı çizgilerinden oluşan bir yapıdır. Parçalar açıkça ayrılmış olsa da genel sürekliliği korur; bu nedenle buradaki "açık modüller" sadece oyulmuş alanlar değil, daha ziyade...Kafa görüntüsünün tamamı, birden fazla yerel bileşenin iş birliğiyle oluşturulur.。

Biçimsel dil açısından bakıldığında, Audu'nun dehası, "yüzü" veya "özellikleri" betimlemek için karmaşık ayrıntılar kullanmaktan kaçınmasında, bunun yerine "benliğin" varlığını ima etmek için minimalist geometrik ilişkiler kullanmasında yatmaktadır. Hem sanatçının resmi web sitesi hem de Artsy, odak noktasının gerçek bir otoportre değil, "soyut benlik"—görünmez, içsel benlik—olduğunu vurgulamaktadır. Bu, *Otoportre 2*'nin açık yapısına daha derin bir anlam kazandırır: boşluklar yokluk değil, "içsel benliğin" konumudur; dış çerçeve bir taslak değil, geçici olarak tezahür eden bilincin kenarıdır. İzleyiciler, eserle karşılaştıklarında sadece bir kafa değil, aynı zamanda somutluk ve boşluk arasında salınan bir "bilinç kabı" algılarlar.

Dolayısıyla, bu çalışmadaki "açık modüller"in ilham kaynağı oldukça açık. Geleneksel heykel genellikle katı hacim aracılığıyla bir ağırlık hissi yaratır, ancak Osi Audu "Otoportre 2"de bunun tam tersini yapıyor: yapının gücünün...Açık sınırlar, boş iç mekanlar, bileşenler arasındaki bağlantılar ve askı sistemleriBu yaklaşım, eseri hem bir heykele hem de bir düşünce çerçevesine benzetiyor. Amacı mekanı doldurmak değil, mekanın esere girmesine ve içeriğinin bir parçası olmasına izin vermektir. Tam da bu nedenle, bu açık modüller kapalı bloklardan daha çok "bilinç" durumuna yakındır: görünür, ancak tamamen kavranamaz; somut, ancak her zaman görünmez kısımlarını korur.

Osi Audu'nun genel yaratıcı yolculuğu açısından bakıldığında, bu heykel izole bir eser değildir. Resmi web sitesinde açıkça belirtildiği gibi, resimleri, kağıt üzerine çalışmaları, iplik çalışmaları ve çelik heykellerinin tamamı aynı sorular etrafında dönmektedir: bilinç, kimlik, zihin-beden ikiliği ve benlik ile kültürel nesneler arasındaki ilişki; heykel ise "Maskeli Kafa" serisinde kullandığı siyah, beyaz ve tek vurgu renginden geliştirilmiş üç boyutlu bir versiyondur. Başka bir deyişle, *Otoportre 2*, düzlemsel geometrik dilinin mekânsal yapıya doğal bir uzantısıdır. Başlangıçta kağıt üzerinde siyah yüzeyler, beyaz çizgiler, konturlar ve boşluklar aracılığıyla kurulan ilişkiler burada gerçek bir çelik yapıya, gerçek sınırlara ve gerçek mekânsal nüfuza dönüştürülmüştür.

Konuyu "modüller" perspektifinden daha da ele alacak olursak, *Self Portrait 2*, hem şu özelliklere sahip olması nedeniyle açık modüllerin özellikle uygun bir temsilcisidir...Bileşenlerin tekrarlanma potansiyeliVe bu eser korunmuştur.Tek bir eserin manevi yoğunluğuBoyalı çelik malzeme, eserin kendine özgü endüstriyel, montaj benzeri ve genişletilebilir doğasını vurgular. Bununla birlikte, eser soğuk ve kişisel olmayan bir endüstriyel bileşen olmaktan kaçınarak, sürekli olarak "kafa", "bilinç" ve "benlik" gibi son derece insancıl temalara işaret eder. Dolayısıyla, buradaki açık modül ne tamamen teknik bir yapı ne de sadece lirik bir heykeldir; aksine, geometrik soyutlamayı, mekânsal organizasyonu ve kimlik yansımasını birbirine bağlayan aracı bir mekanizmadır.

Bu nedenle, Osi Audu'yu "açık modüller" yapısal türü içine yerleştirirsek, *Öz Portre 2*'nin en önemli anlamı, açık yapıların yalnızca biçimsel düzene hizmet etmekle kalmayıp aynı zamanda psikolojik ve felsefi içerik de taşıyabileceğini göstermesinde yatmaktadır. Buradaki modül, mekanik tekrar için değil, "benliğin" kapalı olmayan, sabit olmayan ve geçirgen bir şekilde ortaya çıkmasına izin vermek içindir. Bize, açık modüllerin gerçekten gelişmiş halinin hacmi boşaltmakla ilgili olmadığını, aksine izin vermekle ilgili olduğunu hatırlatır…Boşluk, sınır, bağlantı, nüfuz ve kavramBirlikte, eserin yapısını oluştururlar. Osi Audu'nun bu eserde başardığı şey, açık modülü geometrik bir formdan bilinç ve varoluşla ilgili heykelsi bir dile dönüştürmektir.

Ders F2-27: Osi Audu'nun Eserlerinin Analizi (Okumayı görüntülemek ve dinlemek için tıklayın)

Bu boyalı çelik heykel yaklaşık 15 × 16 × 13¾ inç ölçülerindedir ve sınırlı sayıda üretilmiştir. Sanatçının son "Otoportre" serisi, somut ve soyut, beden ve zihin, benlik ve bilinç arasındaki ilişkileri keşfetmeye devam etmektedir; heykelin kendisi de bu kavramlardan yola çıkan üç boyutlu bir uygulamadır. Bu çalışmayı "açık modüller" çerçevesinde anlarsak, en belirgin özelliği "bir kafaya benzeyip benzemediği" değil, boşluk, geçirgenlik, açıkta kalan sınırlar ve yapısal boşluk yoluyla nasıl kurulduğudur. Audu, sanatçı açıklamasında uzun zamandır "somut ve soyut", yani somut ve soyut, görünür ve görünmez arasındaki ilişkiyle ilgilendiğini belirtir; Artsy'nin sanatçı biyografisi ayrıca "form ve boşluk", "bir şey ve hiçbir şey" ve "dış kafa ve iç kafa" gibi ikili kavramlarla tekrar tekrar ilgilendiğini vurgular. İşte bu bağlamda, *Otoportre 2*'deki açık çelik yapı sadece bir biçim seçimi değil, kavramın kendisi haline geliyor: "başı" kapalı bir varlık yapmıyor, aksine "başın" dış hatlarının, boşluğunun ve iç mekanının eseri birlikte oluşturmasına olanak tanıyor. Bu eserin en dikkat çekici yönü, "modülleri" açık çerçeve birimleri olarak ele almasıdır. Sanatçının resmi web sitesi, Otoportre serisini tartışırken, MoMA küratörü Ugochukwu-Smooth C. Nzewi'nin bu eserleri "farklı parçalardan oluşan, ancak beyaz çizgilerle kusursuz bir şekilde birbirine bağlanan" "mimari hacimler" olarak tanımladığını aktarıyor. Bu değerlendirme, *Otoportre 2*'yi anlamak için oldukça uygundur: eser tek bir döküm blok değil, daha ziyade birkaç katlama, bölme, çerçeve, panel ve bağlantı çizgisinden oluşan bir yapıdır. Parçalar açıkça ayrılmış olsa da genel sürekliliği korur; bu nedenle, buradaki "açık modüller" sadece oyulmuş şekiller değil, aksine bir başın genel görüntüsünü birlikte oluşturan çoklu yerel bileşenlerdir. Biçimsel dil açısından bakıldığında, Audu'nun dehası, "yüzü" veya "özellikleri" tanımlamak için karmaşık ayrıntılar kullanmaktan kaçınmasında, bunun yerine "benliğin" varlığını ima etmek için minimalist geometrik ilişkiler kullanmasında yatmaktadır. Hem sanatçının resmi web sitesi hem de Artsy, onun gerçek bir otoportreye değil, "soyut benliğe", görünmez, içsel benliğe odaklandığını vurgulamaktadır. Bu, *Otoportre 2*'nin açık yapısına daha derin bir anlam kazandırır: boşluklar yokluk değil, "içsel benliğin" konumudur; dış çerçeve bir taslak değil, bilincin geçici olarak tezahür ettiği bir kenar gibidir. İzleyiciler esere baktıklarında, sadece bir portre değil, fiziksel ve boşluk arasında salınan bir "bilinç kabı" okurlar. Bu nedenle, bu eser açıkça "açık modüller" kavramına ilham vermektedir. Geleneksel heykel genellikle hacim yoluyla bir ağırlık hissi yaratır, ancak Osi Audu *Otoportre 2* adlı eserinde bunun tam tersini yapar: yapısal gücün sınırların açıklığından, içindeki boşluktan ve bileşenler arasındaki bağlantı ve askıda kalma durumundan gelmesine izin verir. Bu yaklaşım, eseri hem bir heykel hem de bir düşünce çerçevesi haline getirir. Mekânı doldurmayı değil, mekânın esere girmesine ve içeriğinin bir parçası olmasına izin vermeyi amaçlar. İşte tam da bu nedenle bu tür açık modüller, kapalı bloklardan daha çok "bilinç" durumuna yakındır: görünür, ancak tamamen kavranamaz; somut, ancak her zaman görünmez parçaları korur. Osi Audu'nun genel yaratıcı yolculuğundan bakıldığında, bu heykel izole bir eser değildir. Resmi web sitesinde, resimlerinin, kağıt üzerine çalışmalarının, iplik çalışmalarının ve çelik heykellerinin hepsinin aynı soru kümesi etrafında döndüğü açıkça belirtilmiştir: bilinç, kimlik, zihin-beden ikiliği ve benlik ile kültürel nesneler arasındaki ilişki; heykel ise açıkça "Maskeli Kafa" serisinde kullandığı siyah, beyaz ve tek vurgu renginden geliştirilmiş üç boyutlu bir versiyondur. Başka bir deyişle, *Otoportre 2*, düzlemsel geometrik dilinin mekânsal yapıya doğal bir uzantısıdır. Başlangıçta kağıt üzerinde siyah yüzeyler, beyaz çizgiler, konturlar ve boşluklar aracılığıyla kurulan ilişkiler, burada gerçek bir çelik yapıya, gerçek sınırlara ve gerçek mekânsal nüfuza dönüştürülmüştür. Dahası, bir "modül" perspektifinden bakıldığında, *Otoportre 2*, tek bir eserin ruhsal yoğunluğunu korurken bileşenleri tekrarlama potansiyeline sahip olduğu için açık modüllerin temsilcisi olarak özellikle uygundur. Boyalı çelik malzeme, açık bir endüstriyel, montaj benzeri ve genişletilebilir niteliği ifade eder, ancak eser soğuk, kişisel olmayan bir endüstriyel bileşen olmaktan kaçınır ve sürekli olarak "kafa", "bilinç" ve "benlik" gibi son derece insancıl temalara işaret eder. Dolayısıyla, buradaki açık modül ne tamamen teknik bir yapı ne de sadece lirik bir heykeldir, aksine geometrik soyutlamayı, mekânsal organizasyonu ve kimlik yansımasını birbirine bağlayan bir aracı mekanizmadır. Bu nedenle, Osi Audu "açık modül" yapısal tipine yerleştirilirse, *Öz Portre 2*'nin en önemli anlamı, açık yapıların yalnızca biçimsel düzene hizmet etmekle kalmayıp aynı zamanda psikolojik ve felsefi içerik de taşıyabileceğini göstermesinde yatmaktadır. Buradaki modül, mekanik tekrar için değil, "benliğin" kapalı olmayan, sabit olmayan ve geçirgen bir şekilde ortaya çıkmasına izin vermek içindir. Bize, açık modülün gerçekten gelişmiş halinin hacmi boşaltmakla ilgili olmadığını, aksine boşluğun, sınırların, bağlantıların, geçirgenliğin ve kavramların eserin yapısı haline gelmesine izin vermekle ilgili olduğunu hatırlatır. Osi Audu'nun bu eserde başardığı şey, açık modülü geometrik bir formdan bilinç ve varoluşla ilgili heykelsi bir dile dönüştürmektir.